Mantelen

I fallet
mot jorda
landar eg ikkje
men blir dradd innover.

Du skulle tatt i mot meg
men såg meg ikkje
og det er ikkje så rart
så fort eg falt forbi deg.

På vegen
mot midten
klatrar eg ikkje opp,
men fastnar.

Du skulle henta meg opp,
men rekk meg ikkje
og det er ikkje så rart
djupt inn i mantelen eg er.

Kunne eg gitt deg handa mi – ville eg gjort det.
Hadde eg funne ein stige – ville eg heisa han opp til deg.
Men det er så langt, eg maktar det ikkje og mantelen har ingen stige.

Kan du komma ned til meg?

Dette innlegget ble publisert i Dikt og merket med , , , , , . Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s