Själens obotliga ensamhet

Eg veit at eg ikkje er åleine i verda.

Men eg er åleine. 
I mi verd.

I utakt, men ikkje åleine 
i verda.

Einsam, men ikkje forlatt.

”själens obotliga ensamhet”,

åleine med ein himmel,

berre eg kan vera eg.

Skremmande, men godt.

Noko kan eg aldri dela med andre,

ingen kan heller invadera meg.

Eg veit ikkje akkurat korleis du har det.

Det veit ingen.

Men det anar meg,
 eg kan kjenna det,
 eg ser deg,

og
 eg veit det er einsamt…

Men eg veit også at det er ei sak 
for den kloke og kjenslevare 
å kjenna det slik.

Dei dumme har det enklare.

Dette innlegget ble publisert i Dikt og merket med , . Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s